Zoektocht naar een nieuwe fiets

Zoektocht naar een nieuwe fiets

DE IDEALE WOON-WERKVERKEER MIX

De invulling van woon-werkverkeer is voor iedereen anders.  Soms is er geen keuze en dringt een bepaalde oplossing zich op.  In mijn geval is de combinatie fiets-trein al jaren de meest ideale oplossing.  Inderdaad, koning auto blijft voor het woon-werkverkeer netjes op stal.  Daar ben ik best trots op.

Voor een job dichtbij een station in Brussel is de keuze voor de trein snel gemaakt.  De werkgever betaald het treinabonnement.  De vertragingen, stakingen en de vaste tijdstippen neem je er maar voor lief bij.  Eerlijkheidshalve zette de fietsvergoeding mij aan om de autoverplaatsing in te ruilen voor de fiets.  Meer bewegen, er nog voor betaald worden ook, en besparen op de brandstof van de wagen…  Het leven van een profwielrenner, is zalig!.  Oh ja, in tussentijd zijn de parkeerplaatsen aan het station in Genk betalend geworden.  De auto hier is geen melkkoe meer.  De fiets daarentegen…

BETER LAAT DAN NOOIT

Ook ik heb gezondigd, 7 jaar lang om precies te zijn.  Zo lang mogelijk in bed blijven liggen ’s morgens.  Om daarna lekker lui in de wagen springen, verwarming aan, en een 10-tal kilometer rijden tot aan het station was dagelijkse kost.

Bij aanvang, vanaf een koude februarimaand in 2009, werd de auto vervangen door de immers betrouwbare mountainbike.  Deze fiets van om en bij de 20 jaren oud, maar nog tiptop in orde, was een ideaal vervoermiddel.  Bovendien kon je hem zonder angst in de fietsenstalling aan het station plaatsen.  Welke onnozelaar zou hem willen stelen?  Hij viel niet op tussen de andere fietsen waarvan er altijd wel eentje harder blonk dan de mijne.  Enkel de fietsbel werd tot vervelens toe meerdere malen gestolen.  Over de keuze om de wagen te vervangen door de fiets ben ik tot op vandaag erg blij, en jammer dat ik die 7 jaren heb laten liggen.

BIJNA NOOIT SLECHT WEER

Echt waar, het regent bijna nooit in België.  De keren dat het regende net op het moment dat je op de fiets zit zijn schaars.  Tegen koude kan je je kleden, dus dat is geen uitvlucht.  Regen is iets minder leuk, zeker in de koude wintermaanden, maar het overkomt je zelden.  In de zomer is een regenbui wel eens tof om in te rijden, waarbij de Flandrien in mijzelf naar boven komt.

UPGRADE

Na verloop van tijd kocht ik een racefiets waardoor de mountainbike op rust mocht blijven staan in een donker hoekje in de garage.  Een racefiets fietst net wat lichter en vlotter over asfalt.  Met een bang hartje werd de racefiets dagelijks achtergelaten in de fietsenstalling van het station.  Tot grote opluchting werd enkel -alweer- de fietsbel een aantal keren gestolen.

De racefiets werd na een 2-tal jaren verkocht wegens last van een hernia in de rug/nek.  Het resultaat van jarenlang heffen en dragen van mijn oudste zoon dewelke niet kon stappen ten gevolge van een hersenverlamming tijdens de geboorte?  Wellicht.  Gelukkig kan onze Miel nu aardig stappen of met zijn rolstoel uit de voeten.  Toch heb ik hem met plezier gedragen, rechtgetrokken als hij alweer was gevallen en ondersteund tijdens het stappen en spelen.  De opbrengst van de verkoop van de fiets werd geïnvesteerd in de bouw van onze nieuwe aangepaste woning, waardoor ik terug overstapte naar de goede oude mountainbike.

BLOED KRUIPT WAAR HET NIET GAAN KAN

De retro stalen racefiets (bouwjaar +/- 1980) van mijn papa, met de versnellingen op de onderbuis, werd voorzien van nieuwe bandjes en ontdaan van roest.  Een aantal maanden deed deze fiets dienst, maar door een onoplettende automobilist werd de fiets herleid tot een stukje schroot.  Het plan om de stalen racefiets opnieuw in orde te stellen werd gezien het prijskaartje in de diepvries gestoken.  En ja daar was hij weer: de mountainbike als reddende engel.
Paris Sport – bedekt met dikke stoflaag
Paris Sport – rechterpedaal was het contactpunt bij de aanrijding
Paris Sport – na grondige wasbeurt
Paris Sport – achterwiel staat paraplu door impact van de aanrijding
 DE ZWARE RUGZAK

Een rugzak met laptop, voeding, muis, kleding, schoenen e.d. weegt behoorlijk zwaar tijdens het fietsen op een fiets zonder bagagerek.  Er bestaan bagagerekjes die aan de zadelpen bevestigd kunnen worden maar deze zijn beperkt in het aantal kilogram dat ze kunnen dragen.  Vaak heb ik getwijfeld om zo’n bagagerekje te kopen, maar nooit ben ik overstag gegaan wegens niet geschikt.

 

 

HERORIËNTATIE

Terzelfder tijd verdiepte ik mij meer en meer in het ligfiets gebeuren.  Fietsen waarbij de ergonomische positie van de berijder de klassieke drukpunten en kwaaltjes uit de wereld helpt.  Een segment in het fietsaanbod dat nogal onbekend terrein is voor velen.  We leren immers allemaal op een klassieke tweewieler fietsen.

Mijn interesse ging uit naar een driewielige ligfiets (trike; 1 wiel achteraan; 2 vooraan).

Toch twijfelde ik enorm lang of dit wel een geschikte oplossing zou zijn.  Tijdens de zoektocht naar een geschikte ligfiets veranderde ik toch van gedacht naar een tweewieler ligfiets met als grootste voordeel dat deze minder plaats inneemt op het fietspad.  Ook eenvoudiger te stallen in het fietsrek.  Maar waar laat je de bagage op zo’n fiets en als het eens regent ben je ook goed nat.

NOG MEER GEHERORIËNTEER

Meteen groeide ook het idee om zulke ligfiets meer fietskilometers (35 of 50 km) te maken en minder treinkilometers.  Maar bij slecht weer zou je ook langer in slecht weer liggen.  Dat is evenwel niet onoverkomelijk, maar wel minder comfortabel voor zulke lange afstand.

Tot ik bij de velomobiel uitkwam…Dankzij de ergonomische ligpositie zeg je vaarwel aan de hernia in de rug/nek en de pijnlijke drukpunten aan het zitvlak en polsen.  In deze alle-weer-fiets zie je zonder moeite het landschap rondom je net zoals in een wagen.  Zalig!

Het dromen om over zulk een prachtige fiets te kunnen beschikken kon beginnen…